“Πατρίδα είναι οι αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων…”

Σε μας που στο αίμα μας τρέχει αίμα προσφυγιάς οι μνήμες εκείνων των χρόνων φαντάζουν "αλλοιώτικες" στους πολλούς.

.

.

Μέσα στην ψυχή μας κρατάμε δυο πατρίδες. Εκείνην που μας άντρωσε κι εκείνην που δε γνωρίσαμε ποτέ μα που είναι τόσο οικεία όσο το γλυκοφίλημα της μάνας μας, λίγο πριν την καληνύχτα.

Μεγαλώνοντας αν ποτέ παλέψουμε να τις ξεχωρίσουμε, μένουμε μισοί άνθρωποι.

Η δική μας Μικρή Πατρίδα είναι το συνοθύλευμα του παιδικού μας μυαλού κι όσα έφερε ο χρόνος κι ο τόπος κι εναπόθεσε στην ψυχή μας...

Λένα Σαββίδου

.

.

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

Η Μικρή Πατρίδα τους. Ντῖνος Χριστιανόπουλος



Τ Κορμ κα τ Σαράκι

μπατιρημένο κουρεο
Σάββατο βράδυ
χωρ
ς δουλει
μπατιρημένο κορμ

Σάββατο βράδυ
χωρ
ς ρωτα

τ φιλ
νώνει πι πολ
π᾿ τ κορμ
γι
᾿ ατ τ ποφεύγουν
ο
πι πολλο


τ γατί μου
δ
χορταίνει μόνο μ χάδια
θέλει κα
φαΐ
τ
κορμί μου
δ
χορταίνει μόνο μ φαΐ
θέλει κα
χάδια

π᾿ λα τ φηρημένα οσιαστικ
πειράζει ν
ξαιρέσουμε τ μοναξιά;



Νεκρικό πορτραίτο, Κωνσταντίνος Περλιάνης , Αθήνα, π. 1890,Εθνική Πινακοθήκη

φαίρεσε τ νύχτα π᾿ τ μάτια σου –
π
ς ν παλέψω μόνος με τος δυό σας;

νύχτα εναι παγερ
κα
μ᾿ χεις στήσει
μ
γέλασες
μ
γέρασες

μν καταργετε τν πογεγραμμένη
δίως κάτω π τ μέγα
ε
ναι κρμα ν κλείψει
πι μικρ σέλγεια
το
λφαβήτου μας

κάθε φορ πο νομίζω πς σ᾿ χω στ χέρι
βλέπω πόσο
ρωτας εναι χειροποίητος

λαιον θέλω κα ο θυσίαν
κι
μες πο θυσιαστήκαμε;
κι
μες πο δ λαδώσαμε;

χτισα τν παράδεισό μου
μ
τ λικ τς κόλασής σου
θυσίασα τν πνο μου κυρία
γι
ν διαβάσω τ ποιήματά σας
κι
κενα μ᾿ ποκοίμησαν

Θανάση γιατί κοψες τ λφα π μπροστά;
γι
να γράμμα χάνεις τν θανασία

τ πρόβατα πήργησαν
ζητο
ν καλύτερες συνθκες σφαγς

«ταν πεθάνω, ν μ θάψτε στ χωριό» –
θέλουν ν
τιμήσουν μ τ πτμα τους
τ
ν πατρίδα πο ρνήθηκαν μ τ σμα τους

ραα ρμηνεύεις τ τραγούδια
ς δομε πς τ καταφέρνεις κα στ παρατράγουδα



Γεώργιος Καραϊσκάκης, Εθνική Πινακοθήκη

κα τί δν κάνατε γι ν μ θάψετε
μως ξεχάσατε πς μουν σπόρος



Φίλιππος Μαργαρίτης, Εθνική Πινακοθήκη

μι γυνακα στ δρόμο
μαλώνει τ
παιδάκι της
«δε θ
πμε στ σπίτι;
θ
σ κρεμάσω νάποδα»
γύρισα κι ε
δα τ μικρό:
τανε κιόλας κρεμασμένο

νύχτα μ δήγησε σ᾿ ατος τος δρόμους;
ατο ο δρόμοι μ δήγησαν στ νύχτα;

γι τ πέτσινο σακάκι σου
πο
σ κάνει τόσο ραο
χασε τ ζωή του να ζο
κα
κοντεύω ν τ χάσω κι γώ



Ντῖνος Χριστιανόπουλος



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιστορίες καθημερινής τρέλας στο κλεινόν άστυ.

Ακούσματα Πατρίδας.

Παραδοσιακά και διαφορετικά ακούσματα από την Μικρή μου Πατρίδα

Μικρή πατρίδα

Μικρή πατρίδα